Duration wordt in de praktijk gebruikt door vermogensbeheerders om de rentegevoeligheid van een volledige obligatieportefeuille te sturen. Door de duration van de portefeuille aan te passen kunnen beheerders inspelen op verwachte rentebewegingen. Als een beheerder verwacht dat de rente zal stijgen zal hij de duration verkorten om verlies te beperken. Verwacht hij een rentedaling dan kan hij de duration verlengen om te profiteren van koersstijgingen. Duration is daarmee niet alleen een meetinstrument maar ook een actief sturingsinstrument binnen vastrentend beleggen. Grote institutionele beleggers zoals pensioenfondsen en verzekeringsmaatschappijen gebruiken duration ook om hun verplichtingen af te stemmen op hun beleggingen, een techniek die bekend staat als duration matching. Door de duration van de activa gelijk te stellen aan de duration van de verplichtingen kunnen zij het renterisico op hun balans vrijwel volledig elimineren. Dit is bijzonder belangrijk voor pensioenfondsen die langlopende verplichtingen hebben aan hun deelnemers en ervoor moeten zorgen dat hun beleggingen altijd voldoende waarde behouden om aan die verplichtingen te voldoen, ongeacht hoe de rente zich ontwikkelt.